Leiden vanuit contact

Leiden vanuit contact

Het moest er dan toch van komen. Een sessie paardencoaching met mijn vijftienjarige dochter Karleen. Wat me tegenhield? Mijn angst voor paarden en middelgrote dieren in het algemeen.

Vooraf spraken Karleen en ik wel eens over mijn angst en over hoe zij die van haar heeft overwonnen. Als jong meisje met buikpijn naar de manege en zo trots als het haar toch weer gelukt was geen zandhapdiploma te halen. Gaandeweg ging dat gelukkig beter. Ze ontdekte de rust bij haar verzorgpaarden en kwam er helemaal tot zichzelf.

Als moeder bewonder ik haar doorzettingsvermogen. En de manier waarop ze steeds weer haar angst overwint. Ze krijgt er zelfvertrouwen en bewustzijn voor terug.

Na een korte introductie gingen we de wei in. Een wei vol grote paarden. Ik liep tussen Caroline en Karleen in. Dat gaf alvast een veilig gevoel. Caroline vertelde over leiderschap in de kudde en over de intuïtie van deze indrukwekkende dieren. Intussen ademde ik rustig in en uit.

Af en toe kwamen de paarden een kijkje nemen. We kozen voor Karleen’s paard Rizo om het grondwerk mee te doen. Caroline nodigde mij uit om Rizo zelf mee te nemen naar de bak. Ik ontdekte meteen; zonder aandacht lukt dat niet. Ik verlegde met deze ontdekking mijn aandacht van wilskracht naar intentie. Mijn intentie om zonder woorden leiderschap te voelen en uit te stralen. Dit lukte door mezelf open te stellen en tegelijkertijd bewust bij mezelf te blijven.

Tijdens het grondwerk werd ik uitgedaagd om naast Rizo mijn eigen ruimte in te nemen. Ik wilde me vooral rustig kunnen voelen naast zijn intimiderende kracht. En hierbij mijn natuurlijke gedrag om me kleiner te maken, overwinnen. Toen hij dat accepteerde, volgde de opdracht om hem in beweging krijgen. Duwen met een vinger, zodat hij een stap zijwaarts zette en duwen met wat kracht en aandacht om hem naar achteren te laten stappen. Hiermee maakte ik Rizo duidelijk dat ik er ook sta en dat het mijn intentie is dat hij rekening met me houdt. Toch vroeg ik tussendoor, onbewust, steeds om zijn goedkeuring. Caroline benoemde dit en moedigde me aan nog meer leiderschap te laten zien en voelen.

Dat lukte in de volgende oefening, waarin ik met Rizo een parcours ging lopen. Eerst met, en later zonder halstertouw. Regelmatig stopte ik en hij mocht me niet voorbij. Dat zou betekenen dat hij mijn leiderschap niet accepteerde. Alleen in de bak met dit paard voelde steeds meer als een spel en dat is voor mij positief. Mijn angst was flink afgenomen en tijdens de laatste oefening mocht ik proberen Rizo rond te laten draven in de bak. Ik was er druk mee; het paard, mijn navel gericht op zijn kont en dan ook nog een touw om mee te slingeren in twee handen. Het lukte. Al was het heel even. Heel fijn om dan te horen dat een lichaam ook korte succeservaringen opslaat. Yes I can!

Deze sessie kostte me al mijn concentratie. Ik was even helemaal los van dagelijkse dingen. De diepe ontspanning en het intens bij mijn gevoel zijn hebben me goed gedaan. Later, boven mijn laptop, vielen mijn ogen dicht. Ik heb een stukje van mijn oude angst voor intimidatie opgeruimd en genoten van het spel waarin ik zelf veel meer de leiding nam.

Na afloop stuurde ik Caroline een mail waarin ik haar bedankte voor de bijzondere ochtend. Het was een fijne en verrijkende ervaring om te leiden vanuit contact. Dit werkt ook door in mijn relatie met Karleen. Met deze gedeelde ervaring zag ik mijn leiderschap weerspiegeld in de manier waarop zij met Rizo omgaat. En ben ik me nog bewuster van het belang van het innemen van eigen ruimte.

Na de sessie praatten we nog even na. Deze ochtend was een cadeau, vooral door de rust en beschermende ruimte die Caroline me gaf.

 

 

Dit bericht is geplaatst in blog . Bookmark de link .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *